Na szkolnych korytarzach widać zawsze większe lub mniejsze grupki osób. Między nimi przemykają samotnicy.

Jacy są? Czy można się z nimi zakumplować?

Pozycja w ataku, czyli przypadek Maćka

Tadzio i Franek są kolegami. Prawie na każdej przerwie mają o czym rozmawiać, dyskutują a to o grach komputerowych, a to o piłce nożnej, wyjazdach i kolejnych spotkaniach weekendowych. W klasie mają jeszcze kilku chłopaków, z którymi chodzą na treningi szkolnej drużyny piłkarskiej.

– W naszej klasie raczej każdy ma kolegę – odpowiadają, gdy pytam ich, czy zauważyli, że w klasie są osoby, które stoją jakby z boku. – No, może jest taki jeden, Maciek, który najczęściej sam wraca ze szkoły. I chyba ma najmniej przyjaciół – Tadzio nie potrafi wytłumaczyć, dlaczego tak się dzieje, dlaczego Maciek jest samotnikiem.

– Ja wiem – Franek od razu wyjaśnia. – Maciek jest najsłabszy w piłkę nożną.

– Czy to powód, by się z nim nie kumplować? – pytam.

– Niby nie – odpowiadają chłopcy i szybko usprawiedliwiają swą wypowiedź: – On ciągle chce grać w ataku i opowiada, jaki to on jest dobry na tej pozycji podczas gry na podwórku. A w szkole wcale mu ta gra nie wychodzi. Myślimy, że się chwali.

– Może powinien grać na innej pozycji na boisku? – proponuję. – Porozmawiajcie z nim o tym.

– E, nikt z nim o tym nie rozmawiał – zniechęcony Tadzio macha ręką.

Co na to Maciek? 

– Lubię rysować. Chodzę nawet na zajęcia plastyczne do domu kultury. Ale w klasie tym raczej nikomu nie zaimponuję, wszyscy chłopcy grają w piłę. A mnie sport nie bardzo interesuje. Gdy o tym powiedziałem głośno w klasie, od razu poczułem, że straciłem kilku kolegów. Wydawało mi się, że mnie trochę unikają. Po jakimś czasie próbowałem więc wszystko odkręcić opowieściami, jak to nieźle idzie mi strzelanie bramek na podwórku. Chciałem sprawić, by wzięli mnie do swej drużyny. Ale potem było jeszcze gorzej. Nie spełniłem ich oczekiwań. Chłopcy dali mi odczuć, że jestem inny, bo nie znam się na sporcie i kiepsko gram. Na szczęście nie jestem w klasie jedyny, którego sport nie kręci. Zaprzyjaźniłem się z dwoma innymi chłopakami. Mamy więc swoją trójkę, ale i tak czuję się w klasie wyobcowany. Wszyscy uważają nas chyba za gorszych.

Co na to wychowawca? 

– Każdy ma jakieś hobby i swą pasję. Niektórych fascynuje sport, innych gra na instrumencie, gry komputerowe, planszowe czy zajęcia z rysunku. Nie wszyscy muszą interesować się sportem, a jeśli już sportem to niekoniecznie piłką nożną. Można być kibicem siatkówki lub chodzić na pływalnię. Na ostatnich Mistrzostwach Europy nasi pływacy zdobyli złote medale i nie sądzę, by w czasach szkolnych, chodząc na pływalnię, czuli się gorsi od tych, którzy kopali piłkę lub grali w tenisa.

Jeśli ktoś w klasie nie błyszczy w jakiejś dziedzinie, np. w sporcie, matematyce, śpiewie, albo ubiera się trochę inaczej od innych, nie należy z tego powodu pomijać go jako kolegi, traktować jak odstającego od grupy. Każdy z nas może być w czymś lepszy lub gorszy i każdemu z nasz może ktoś powiedzieć, że coś robi słabo. Tylko po co?

Maciek niepotrzebnie chwalił się wymyślonymi osiągnięciami tylko po to, by przypodobać się innym, by móc grać w piłkę, by mieć kolegów. Niestety, gdy okazało się, że skłamał, pogorszył swą sytuację w klasie. Ważna sprawa: niezależnie od dyscypliny sportowej czy artystycznej, nie chwal się, najpierw pokaż, co potrafisz.

Po więcej na ten temat odsyłamy do 1. Juniora.